Ja slavin, wij willen iets eten. En neem een handdoek mee!”antwoordde ze, waarop Petra weer een kleine kniebuiging maakte voor haar en zich omdraaide en weer de deur uit liep. “En slaaf, hoe bevalt het hier?”vroeg Wila aan Coter. Coter wist niet goed wat te antwoorden, er gebeurde eigenlijk wel veel in een korte tijd, naar zijn idee rare dingen, maar het hele gebeuren wond hem wel op. Hij had hier veel over gefantaseerd, maar er nooit van dúrven dromen dat hij dit “in real life” mee zou maken! “Goed Meesteres!”antwoordde hij maar terug. “Dat is leuk om te horen slaaf, dan ben je hier tot dusver niet voor niets gekomen. Ik heb gezien dat jij je woord hebt gehouden en ik wil eventueel wel verder met jou. Als jij dat ook wil, zal ik jou zo meteen iets meer vertellen over de gang van zaken hier.”zei Wila. Ondertussen werd er op de deur geklopt. “Binnen.”zei Wila. Het was Petra met de lunch op een serveerwagen, het was inmiddels al twaalf uur geweest. Eenmaal bij haar Meesteres aangekomen vroeg Petra aan Wila en Coter of zij koffie of thee wilden. “Wil jij ook koffie of thee slaaf?”vroeg Wila aan hem. “Koffie graag Meesteres.”antwoordde Coter. Petra begon de koffie in te schenken uit een zilveren pot, in fijne porseleinen kopjes. Ze stond met haar rug naar Coter toe, en hij keek zo tegen haar kont aan, en verbaasde zich wederom over haar lange schaamlippen die eronder hingen te bungelen. Dit had bij hem tot gevolg dat zijn nog steeds beurse pik weer enigszins begon te steigeren. Petra had de koffie ingeschonken en zette een kopje voor Wila neer. Toen draaide zij zich om en gaf ook Coter zijn koffie. Ongetwijfeld moest haar zijn stijve pik opgeval-len zijn, maar ze verblikte of verbloosde niet. “Heb je een handdoek meegenomen slavin?”vroeg Wila haar. “Ja Meesteres.”was haar antwoord. “Veeg die slaaf tegenover me maar even schoon!”zei Wila. Petra pakte de handdoek, die op het onderste plateau van de serveerwagen lag. Hier-bij moest ze op haar hurken zitten, waarbij haar schaamlippen de grond raakten. Petra draaide zich om en ging op haar knieën voor Coter zitten en begon de inmiddels al een beetje opgedroogde sperma weg te vegen, heel rustig en voorzichtig, wat zijn pik weer deed groeien. Haar enige reactie was dat er een glimlach op haar gezicht verscheen, maar ze ging schaamteloos door met schoonvegen, eerst zijn pik, daarna via zijn schaamhaar, dat inmiddels vol zat met ingedroogd sperma, naar zijn balzak om te ein-digen in zijn bilnaad. “Maak vooral zijn eikel goed schoon, die zat helemaal onder!”zei Wila. “Ja Meesteres.”antwoordde Petra, waarna ze zijn eikel ontblootte en zachtjes begon schoon te deppen. Wila keek even toe, waarna zij opstond en op haar knieën naast Pe-tra ging zitten. “Kijk goed!”zei Wila, en pakte de handdoek uit Petra haar handen. Ruw trok ze zijn voorhuid naar beneden zodat ook de onderste rand van zijn eikel zichtbaar werd, en begon stevig zijn eikel te poetsen, Coter aankijkend om zijn reactie te zien! Ondanks dat het zeer gevoelig was gaf hij geen krimp, maar Wila kon het ongetwijfeld aan zijn gezichtstrekken zien. Plagerig ging ze verder en zei tegen Petra: “kijk, zo doe je dat nou! Ik krijg dit niet helemaal schoon, en ook hier niet.”waarbij ze aan zijn schaamhaar begon te plukken. “Maar dat geeft niet, hij moet zo maar even douchen!”zei ze, waarna ze opstond en weer naar haar stoel liep. Petra was inmiddels ook weer opgestaan en begon een paar broodjes te smeren, die ze daarna aan haar Meesteres en Coter aanbood. “Dank je slavin, maak de badkamer maar vast klaar.”zei Wila tegen Petra. “Ja Meesteres.”antwoordde Petra, en maakte weer een kniebuiging waarna zij de deur uit liep. Nu waren ze dus weer met zijn tweeën en begonnen te eten. Ondertussen begon Wila te vertellen: “Zoals je inmiddels al hebt gezien, is dit een Instituut, en wel een Instituut voor africhting en educatie. Dat houdt in dat we hier met verschillende mensen, en vooral verschillende sóórten mensen te maken krijgen. Met soorten bedoel ik Dominanten en onderdanigen. Deze mensen, en daarmee bedoel ik vooral de Dominanten, betalen hier een heleboel geld voor. Dat is de reden dat onze service gewoon optimaal moet zijn, het mag ze aan niets ontbreken.” Coter liet even tot zich doordringen wat zijn Meesteres allemaal zei; Instituut? Geld? Ze had hem niets gevraagd, wil ze dat hij haar achteraf betaalt? Dan zou ze dus gewoon een prostituee zijn, dit was niet helemaal wat zijn bedoeling was! “Mag ik U iets vragen Meesteres Wila?” Vroeg hij heel netjes, want hij wilde haar niet in de reden vallen! “Natuurlijk slaaf!”was haar reactie. “Dit is een Instituut zegt U, wat voor een instituut? En de mensen betalen er veel geld voor, dat heef U mij nooit gezegd! Wat kost het voor mij dan?”vroeg hij. “Ik was nog niet klaar slaaf, en jou kost het niets, althans geen geld.”antwoordde Wi-la een beetje geïrriteerd. “Sorry Meesteres”was Coter zijn reactie hierop. Wila ging verder. “Om antwoord te geven op jouw eerste vraag; dit is een instituut voor africhting en educatie. Deze africhting is speciaal gericht op onderdanigen, van zowel het mannelijke als het vrouwelijke geslacht. Meestal klopt zijn of haar Domi-nant bij mij aan omdat zijn of haar onderdanige ongehoorzaam is. Of gewoon omdat zij de onderdanige andere vaardigheden wil bijbrengen. Tevens dienen wij als pension als de Dominant op vakantie is bijvoorbeeld, en Hij of Zij de onderdanige niet ver-trouwd omdat deze te geil is, om maar een voorbeeld te noemen! En hier is continu toezicht. En mocht die er niet zijn, dan hebben wij wel onze middeltjes om te voorko-men dat zij met zichzelf gaan spelen.” Wila schonk nog een kop koffie in voor hen beiden en ging verder. “De educatie is vooral gericht op de Dominant om trucjes bij te brengen. Meestal zijn deze erop ge-richt om de enorme geilheid, zoals bij de meeste onderdanigen te onderdrukken. Of om te leren hoe zij met ongehoorzaamheid om moeten gaan.” Wila pakte nog een broodje en bood Coter er ook één aan. “Ben je nog geïnteresseerd slaaf? Zo niet, dan laat ik jouw kleren komen en kun je gaan. Zo ja, dan gaan we verder met de volgende stap.”zei ze tegen hem. Het klonk Coter wel een beetje vreemd in de oren, maar het wond hem wel erg op. Wat hem wel opviel was de toon waarmee zij over onderdanigen praatte; alsof zij het over honden had! En wat wilde zij van hem? “Mag ik U nog iets vragen Meesteres?”vroeg Coter. “Natuurlijk slaafje, vraag maar!” antwoordde zij. “Wat wilt U van mij?”vroeg hij. Wila antwoordde.”Om maar gelijk met de deur in huis te vallen; vanaf het eerste moment dat ik jou zag wist ik dat je onderdanig was. Vraag me niet hoe, maar ik voel-de het gewoon. En dan je gedrag van vorige week, ik zag jou gewoon steeds meer op-gewonden raken, hoe meer ik je overheerste, hoe geiler jij werd. Vraag mij ook niet wat ik bij jou in het dorp deed, ik was gewoon aan het rijden en ik voelde een aantrek-kingskracht daar naar toe! Ik had, en heb, ook helemaal geen plannen voor een nieuw slaafje, maar in jou zie ik wel toekomst. Ik wil kijken waar het schip strandt. Dus mijn vraag aan jou is: trek jij je kleren aan of wil je blijven?” “Blijven Meesteres, blijven!”antwoordde Coter volmondig, waarop Wila opstond en hem op zijn voorhoofd kuste. “Je zult er geen spijt van krijgen slaafje, je zult er geen spijt van krijgen! Maar ik wil dat je het goed overdenkt en zélf de beslissing neemt! Ik ben wel een veeleisende Meesteres, en de training zal niet licht zijn, zeker niet voor hem!”en terwijl ze dat zei wees ze naar zijn pik. “JA MEESTERES, JA!”zei Coter uitbundig. Zijn Meesteres stond op en zei:”Mooi zo slaafje, ik wist het wel! Jij blijft hier tot morgenavond.