mobiel en autosleutels! Hij kon dus alleen maar afwachten, iets anders zat er nu niet op. Na ongeveer tien minuten, voor hem leken het wel úren, ging de deur weer open. Hij had gehoopt dat het Wila was, die had toch inmiddels wel een beetje van zijn vertrou-wen gewonnen, maar het was weer de jongedame. “De Meesteres wil je ontmoeten, maar je moet je handen op je rug houden.”zei ze. Coter deed maar wat ze zei en volgde haar. Onder aan de brede trap aan gekomen zei ze dat hij hier even moest wachten, met zijn handen op zijn rug en zijn gezicht richting de trap. De jongedame liep de trap op en Coter hoorde haar recht vooruit lopen. Het was muisstil in huis, en hij hoorde haar op een deur kloppen. Nu hoorde hij voor het eerst weer de stem van Wila. “Binnen.” hoorde hij haar zeggen. “Hij staat klaar Meesteres!”hoorde hij de jongedame zeggen. “Mooi, je kunt gaan.”antwoordde Meesteres Wila hierop. “Dank U Meesteres.”antwoordde de jongedame terug, en Coter hoorde haar verder lopen. Er gingen ongeveer twee minuten voorbij, Coter stond nog onder aan de trap met zijn handen op de rug, toen hij boven een deur open hoorde gaan, gevolgd door luide voet-stappen die richting de trap kwamen. Zijn hart begon weer te bonzen in zijn keel, zou dit eindelijk Wila zijn? Wat hij toen zag ging al zijn verwachtingen te boven! Het was inderdaad Wila, maar ze zag er anders uit als de eerste keer dat zij elkaar ontmoetten! Zij was volledig in zwart leer gekleed, haar haren netjes naar achteren gekamd, een strak leren top met een open decolleté, een lang zwart leren broek en hoge zwarte laar-zen met halfhoge hakken, en niet te vergeten in haar handen een rijzweep! Wat een mooie verschijning, zij was met recht een Meesteres. Coter stond haar aan te staren, zeer onder de indruk, toen zij zei:”Kom maar boven hoor.” Hij twijfelde geen moment, en liep tree voor tree naar boven. Eenmaal boven stond hij recht voor haar, en het eerste wat hem opviel was dat lekkere, zware parfum die zij op had. Hij keek haar even recht in de ogen en ging langzaam naar beneden om haar van top tot teen te bewonderen. Toen hij bij haar voeten was aangekomen voelde hij dat zij haar zweep op zijn schouder legde en hem naar beneden dwong. Dit had Co-ter nog nooit in het echt gedaan, maar uit verhalen wist hij wat zij bedoelde: hij moest haar voeten kussen, wat hij ook deed, eerst een paar op de ene, daarna verder gaan met de andere. Zo liet ze hem even doorgaan tot zij hem maande te stoppen door middel van een paar zachte tikjes met haar zweep op zijn rug. Hierbij stond Coter op en stond weer oog in oog met haar. Voordat hij haar aan kon kijken keerde zij zich om en maakte met haar zweep een gebaar haar te volgen. Aan het einde van de gang opende zij een deur en we liepen naar binnen. Het was haar kantoor. Het was zeer luxe ingericht, zoals je van een landhuis mocht verwachten. Er was weinig verlichting, het enige licht dat er was kwam van de kaarsen die her en der aan de muur hingen, en er klonk een rustgevend muziekje op de achtergrond. Er stond een groot, luxe houten bureau met een computer erop met in de hoek van de ka-mer een zithoek, ingericht met enkele comfortabele stoelen en een salontafel. Ook stond er een houten stoel bij, met een paar rare leuningen eraan. En juist op die stoel maande zij dat Coter moest gaan zitten. Zelf ging ze in de com-fortabele stoel tegenover hem zitten met haar benen over elkaar. Toen ze eenmaal za-ten, Coter had inmiddels ook onbewust zijn benen over elkaar, hij was tenslotte poe-delnaakt, keek ze hem kwaad en doordringend aan. Coter wist niet goed wat hij hier-mee aan moest, maar toen begon het te dagen, dit had hij vorige week al meegemaakt! Hij moest in haar bijzijn zijn benen wijd houden, wat hij dan ook maar deed. Nog steeds keek zij hem kwaad aan, waarom wist hij niet, hij deed toch wat zij wilde? Plot-seling stond Wila op en gaf Coter een klap in zijn gezicht, waarop ze zijn been pakte en die over de leuning legde. Het begon Coter nu te dagen waar die rare leuningen voor waren; het waren beencaps, hollingen die keurig waren uitgehouwen uit de leu-ningen! Ze hoefde niets meer te zeggen, Coter gooide zijn andere been ook in de cap, waarop Wila weer ging zitten. Nu zat Coter er helemaal ordinair bij, hij vond het al vernederend om met zijn benen wijd voor Wila te zitten, maar nu zat hij dus ook nog heel ordinair met zijn benen in de lucht zodat zij nu écht vol op zijn zaakje keek en ook nog in zijn poepgat keek! En toch deed het Coter wel wat, wat wel bleek uit zijn steeds harder wordende pik! Wila ging weer zitten, met haar benen over elkaar en pakte een sigaretje. Ze rookte hem rustig op, ondertussen bestudeerde ze hem van top tot teen. Tot dusver had ze nog niets gezegd, alleen maar gekeken, en dat maakte Coter eigenlijk wel onzeker, want hij wist ook niet wat hij nou moest zeggen! Toen ze haar sigaret op had vroeg ze:”Hoe vind je dit nou Coter?” Coter wist niet goed wat te zeggen, maar eigenlijk wond hem dit wel op, dus ant-woordde hij maar naar waarheid:”Redelijk opwindend Meesteres!” “Mooi zo, vind je het goed als ik wat testjes met je doe?”vroeg ze. “Dat legt er aan wat Meesteres!”antwoordde Coter. “Dat vraag ik niet slaaf, ja of nee! Vertrouw je me?” vroeg Wila. “Ja Meesteres, ik vertrouw U!”antwoordde Coter. “Mooi!”antwoordde Wila terug, en ze liep naar haar bureau. Ze was even aan het wroeten in een lade en kwam terug met een paar lederen riemen. Bij Coter aangeko-men zag zij dat Coter een beetje angstig keek maar daar lachte Wila alleen maar om. Zonder iets te zeggen pakte ze Coter zijn rechter hand beet en bond die met een riem aan de stoelpoot, waarna zijn linker hand volgde. Direct daarna begon ze zijn benen vast te gespen aan de beencaps. Coter begon als reactie hierop een beetje met zijn be-nen te spartelen. “Niet zo aanstellen slaaf, er gebeurt nog niets. En buiten dat, jij bent hier uit eigen vrije wil!” was haar reactie hierop. Wila liep terug naar haar bureau en kwam terug met lang eind touw. Hiermee begon zij zijn voeten ook vast te binden aan de stoelpo-ten. “Zo, dat is beter.”mompelde ze in zichzelf. Wila ging voor Coter staan en trok even plagerig aan zijn pik. “Ben jij de afgelopen week niet klaargekomen slaaf?”vroeg ze. “Nee Meesteres.”antwoordde Coter. Inmiddels was ze weer tegenover hem gaan zit-ten en keek hem ongeloofwaardig aan. “Je weet wat er gebeurt als je jokt hé, dan maak ik je los en dan mag jij naar huis, en hoef ik je nooit meer te zien!”zei Wila. “Ja Meesteres.”antwoordde Coter hierop. “Ik kan het bijna niet geloven, als ik zie hoe gauw die lul van jou steigert, dat je er van af hebt kunnen blijven, maar we zullen zien!” Hij vond het ondertussen wel een beetje gênant worden zo, met zijn benen wijd voor zijn Meesteres en dan vooral de manier waarop ze naar hem keek, en hij kon geen poot verroeren zoals hij vast gesnoerd zat. Tien minuten later stond Wila op en zei:”je legt er wel lekker bij zo hé slaafje, nu kan ik ten minste die geile lul van jou in de gaten houden, en jij kunt lekker niets, he-lemaal niets!” Na dit gezegd te hebben ging Wila op de leuningen staan, met haar kont naar hem toe. Coter rook de geur van het leder van haar broek. Ze zakte door de knieën, met haar handen steunend op Coter zijn schouders, tot ze zowat zijn gezicht raakte. Dit vond hij een schitterend gezicht, het leder spande zich om haar prachtige kont, waar-door die er nóg beter uit kwam! De geur van het leder werd intenser, en Coter voelde zijn pik nóg harder worden! “Kussen!”zei Wila, waarop Coter niets anders kon dan te doen wat zij hem beval, haar op haar achterwerk kussen! Druk next en lees verder!